ژول میشله در شاهکار ماندگار خود، «تاریخ انقلاب فرانسه» در قامت احیاگر روح یک ملت ظاهر می‌شود. او که سال‌ها ریاست بخش تاریخی آرشیو ملی فرانسه را بر عهده داشت، این اثر سترگ را نه با جوهر، که گویی با خون و اشک نسل‌های گذشته نگاشته است. میشله در این روایت حماسی، قهرمانان کلاسیک نظیر دانتون، روبسپیر یا میرابو را به حاشیه می‌راند و «مردم» را به‌عنوان شخصیت اصلی و پیشران واقعی تاریخ معرفی می‌کند. برای او، مسئله انقلاب، تغییر یک رژیم سیاسی نیست، بلکه رستاخیز توده‌های فرودست و گرسنه‌ای است که برای نخستین بار در تاریخ، اراده خود را بر سرنوشت تحمیل کردند.

این کتاب، حاصل همزیستی عاطفی نویسنده با مردم است. میشله اسناد تاریخی را کاغذهای زرد و غبارآلود نمی‌دید، بلکه آن‌ها را نامه‌هایی از سوی نیاکانش می‌دانست که باید خوانده و پاسخ داده شوند. همین نگاه باعث شده تا «تاریخ انقلاب فرانسه» با وجود گذشت بیش از یک قرن و نیم، همچنان به‌عنوان زنده‌ترین، پرشورترین و انسانی‌ترین روایت از این رویداد بزرگ شناخته شود. خواننده در مواجهه با این اثر،خود را در میانه‌ی میدان نبرد، در جلسات پرالتهاب کنوانسیون و در صف‌های گرسنگی پاریس می‌یابد. میشله تاریخ را نه به‌عنوان گذشته‌ای تمام‌شده، بلکه به‌عنوان مسئله‌ای حیاتی که هنوز در رگ‌های زمان حال جریان دارد، روایت می‌کند و هشداری ابدی درباره تقابل آزادی و استبداد به نسل‌های آینده می‌دهد.

نقد و بررسی ها

نقد و بررسی وجود ندارد.

افزودن نقد و بررسی